maandag 20 februari 2017

Review: Brinsley Schwarz - It's All Over Now (Mega Dodo Records, 2017) (Pop)

Brinsley Schwarz - sologitaar, piano en zang speelde in de jaren 60 samen met Nick Lowe - basgitaar, sologitaar en zang in diverse bands, waaronder Kippington Lodge in 1967.
De band bestond verder uit: Bob Andrews - keyboards en Billy Rankin - drums en in deze bezetting maakte de band 3 folkrock singles, die helaas voor hen, allemaal flopten.
In 1969 besloten de bandleden het muzikale roer om te gooien en ook te gaan optreden onder de naam Brinsley Schwarz, terwijl ze ook onder de naam Kippington Lodge bleven spelen.
Brinsley Schwarz's manager Dave Robinson, van Famepushers, regelde, dat ze  3 en 4 april 1970 in het voorprogramma stonden van Van Morrison en Quicksilver Messenger Service in The Fillmore East te New York City, waarbij veel Britse journalisten aanwezig waren.
Het optreden verliep niet zo best en de band kreeg een heleboel negatieve kritiek, evenals slechte recensies voor hun debuut LP, die kort na hun terugkeer in Engeland werd uitgebracht en dit incident werd bekend als The Brinsley Schwarz Hype.
Later dat jaar bracht de band hun tweede LP "Despite It All" uit, waarin de muziek meer country gericht was en in 1971 kwam Ian Gomm - sologitaar en zang als vijfde lid bij de band.
In deze formatie werd hun derde album "Silver Pistol" opgenomen, die in februari 1972 verscheen en in antwoord op "The Hype" werd de band anti commercieel en besteedde veel tijd in hun oefenruimte, hoewel ze dat jaar ook toerden met Help Yourself en Ernie Graham (ex Eire Apparent).
Tevens speelde de band in 1971 op het tweede Glastonbury festival, waarbij 1 nummer van hen ("Love Song") op het album "Glastonbury Fayre" verscheen.
Hun solide live optredens resulteerden er in, dat ze een grote schare fans in Londen kregen, waarna rock journalisten de muziek van de band het predicaat "Pub Rock" gaven.
In 1972 traden ze samen met Man en Hawkwind op tijdens "Greasy Truckers Party", waarvan de opnamen als dubbel LP werden uitgebracht en helaas was dit hun enige live album.
Vervolgens verscheen de countryrock LP "Nervous On The Road" in september 1972, die hen een hoop uitstekende recensies opleverde en hoewel het album de hitlijsten echter niet bereikte, leverde het hen wel een Engelse tournee op als voorprogramma van Paul McCartney's band Wings.
Het album "Please Don't Ever Change" uit 1973 werd minder goed ontvangen door de critici en werd weinig verkocht.
Toch was er ook positief nieuws, want de band deed succesvolle optredens in The Old Grey Whistle Test, waarbij de band bestond uit: Lowe - sologitaar en zang, Gomm - basgitaar, Schwarz - piano en Andrews - keyboards en ze maakten opname sessies voor John Peel's BBC Radio 1 show.
Dave Edmunds produceerde hun zesde LP "The New Favourites Of... Brinsley Schwarz", die hen goede recensies opleverde, terwijl de samenwerking met Dave Edmunds hen een tournee op leverde als begeleidingsband van Edmunds en daarvan verschenen er live opnamen op het album "Subtle As A Flying Mallet".
Brinsley Schwarz nam ook een aantal singles op, die onder de bandnaam verschenen, maar ook onder diverse pseudoniemen, zoals: "The Hitters", "The Knees", "Limelight" en "The Brinsleys", maar al deze singles flopten.
De band ging in 1975 uit elkaar en Schwarz en Andrews kwamen in Graham Parker & The Rumour terecht, Rankin speelde in Terraplane en later in Big Jim Sullivan's Tiger, Nick Lowe maakte 4 albums met Dave Edmunds onder de naam Rockpile, hoewel alleen "Seconds of Pleasure" onder de naam Rockpile werd uitgebracht, terwijl "Tracks On Wax 4" en "Repeat When Necessary" als Dave Edmunds solo albums verschenen en "Labour of Lust" als solo album van Nick Lowe.
Lowe en Gomm begonnen beiden solo carrières, met gemiddelde successen, waarbij Lowe's album "Jesus Of Cool" uit 1978, waarop ook Bob Andrews - keyboards en Dave Edmunds - sologitaar meespelen, de 22ste plaats haalde in de Engelse hitlijst en de van het album afkomstige single "I Love The Sound Of Breaking Glass", behaalde plaats 7 in de Engelse hitlijst.
Nick Lowe was ook mede schrijver van Dr. Feelgood's top 10 hit "Milk And Alcohol", die de negende plaats in de Britse hitparade haalde in 1979, terwijl zijn wereld hit "Cruel To Be Kind" uit 1980 mede geschreven was door Ian Gomm en oorspronkelijk opgenomen werd door Brinsley Schwarz voor hun laatste onuitgebrachte album (deze versie staat op de in 2008 verschenen "30th Anniversary Edition" van "Jesus Of Cool".
Ian Gomm  had in 1979 een hit met de single "Hold On", die de 18de plaats in de Amerikaanse "Billboards Hot 100" hitlijst haalde.
De originele versie van "(What's So Funny 'Bout) Peace, Love, And Understanding", dat door Lowe geschreven werd, kwam van het in 1974 verschenen album "The New Favourites Of... Brinsley Schwarz" en werd later een hit voor Elvis Costello en ook verscheen het in een uitvoering van Curtis Stigers in de film soundtrack "The Bodyguard: Original Soundtrack Album".
Verder verschenen de albums van Brisley Schwarz "It's All Over Now" (1988, onder de naam Raime Schwarz en in 1974 in de Rockfield Studios opgenomen), waarvan er maar enkele bestaan, de rest werd vernietigd en "Rarities" uit juli 2000.
Ook werden er diverse compilatie LP's en CD's uitgebracht, zoals: "Original Golden Greats" uit 1974, inclusief 2 live en 2 studio nummers, die op geen enkel  ander album staan, "15 Thoughts Of Brinsley Schwarz" (LP, 1978), "Surrender to the Rhythm" (CD, 1991), "Nervous On The Road/The New Favourites Of... Brinsley Schwarz" (CD, 1995), "Hen's Teeth" (singles) (1998), "What IS So Funny About Peace Love & Understanding?" (BBC recordings) (2001) en "Cruel to Be Kind" (BBC recordings) (2004).
Het Mega Dodo Records label bracht14 oktober 2015 de LP "Live Favourites" uit in een zeer beperkte oplage van 250 stuks geperst op 180 gram zwart vinyl, waarvan de eerste 100, verkrijgbaar via Mega Dodo, een set van: 5 ansichtkaarten, 2 stikkers en een reproductie van een BBC auditie vel bevatten.
De live muziek van het album, opgenomen net nadat ze hun door Dave Edmunds geproduceerd zwanenzang maakten, bestaat uit een set van eigen nummers en covers.
De band nam in het najaar van 1974 samen met Steve Verroca een album op, waarbij het de bedoeling was, dat de band opnieuw in Amerika gelanceerd zou worden, maar helaas liep alles anders, want de banden voor de plaat, die in de Rockfield Studios opgenomen werd, bleven jaren op de planken liggen totdat Ian Gomm de opnames van hun lang vermiste album, die hun commercieële doorbraak zou betekenen, redde en opnieuw mixte.
Het was nog steeds de bedoeling deze uit te brengen, maar de plaat verdween nogmaals.
Ian besloot enkele jaren geleden diverse thuis gemaakte CD-R's van de plaat op zijn website te zetten, maar die werden massaal genegeerd.
25 jaar nadat Ian de opnamens redde en opnieuw mixte, komt het dan toch eindelijk uit.
Het Mega Dodo Records label brengt de plaat, die "It’s All Over Now" heet, op 28 april 2017 uit in een beperkte oplage van 150 stuks op oranje vinyl, 350 stuks op 180 gram zwart vinyl, 50 stuks op cassette en op CD.

Het album, dat 11 nummers bevat, start met "We Can Mess Around" en daarin hoor ik de band een lekker in het gehoor klinkende pop song spelen, die lichte reggae en country invloeden heeft en gevolgd wordt door "Cruel To be Kind", dat later door Nick Lowe uitgebracht werd en hier hoor ik de band een snellere versie van het nummer spelen, die swingt.
Daarna zet de band me "As Lovers Do" voor en hoor ik een prachtige rustige song, waarin schitterende samen zang zit en de muziek me terug voert naar de jaren 50, waarna "I'll Take Good Care Of You" volgt en ik opnieuw zo'n rustige jaren 50 gerelateerde song te horen krijg.
Dan volgt "Hey Baby (They're Playing Our Song)" en ook in dit nummer, dat lichte invloeden van Smokey Robinson & The Miracles heeft, neemt de band me mee terug naar de jaren 50, terwijl "Do The Cod", een fantastisch instrumentaal nummer, de invloed uit de jaren 60 laat horen.
Kant 2 start met "God Bless (Whoever Made You)" en daarin speelt Brinsley Schwarz ook nu weer een mooie jaren 50 song (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie) en deze wordt gevolgd door "Everybody", een geweldige swingende powerpop song, die uit de jaren 70 lijkt te komen, waarbij de muziek een mix is van die van Showaddywaddy, Mud en Hello.
In "Private Number" schotelt de band me weer een rustige fifties pop song voor in de stijl van Smokey Robinson en in "Give Me Back My Love" laat de band me een uitstekende rock song horen, die me in beweging brengt, waarna de titel song "It's All Over Now" volgt en ik een swingende mix van reggae en pop te horen krijg van deze Rolling Stones hit.

"It's All Over Now" van Brinsley Schwarz bevat 11 prima nummers, die liefhebbers van jaren 50 muziek en van deze band zeker op waarde zullen weten te schatten en ik kan hen dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.




Review: Medulla - Remnant (R.A.I.G., 2017) (Melodische Progressieve Rock)

Medulla werd in 2012 te Austin, Texas, Amerika, opgericht en bestond in eerste instantie uit: Matthew Kennon - zang, sologitaar, keyboards en saxofoon, Kevin Mullin - sologitaar en basgitaar, Brian Mullin - drums en Fatih Ermete - basgitaar.
In 2014 verhuisde de band naar Berlijn, Duitsland, waar hun debuut album "Remnant" werd opgenomen en geproduceerd en was Faith vervangen door Matthew Bartholomew op basgitaar.
"Remnant" is 29 januari 2017 op CD  en als digitale download verschenen via het R.A.I.G. label en bevat 2 bonus nummers, die in een eerdere periode werden opgenomen.

Het album, waarop 7 nummers staan, start met "Broken Machines" en hierin hoor ik de band in een rustig tempo beginnen en krijg ik een prima progressieve rock song te horen, waarin het tempo wisselend is en de muziek soms rustig en soms heftig is. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna hoor ik de titel song "Remnant", waarin de muziek opnieuw rustig start en de band me een heerlijke progressieve rock song voorzet, die iets na de helft van het nummer melodischer wordt en daarbij schroeft de band het tempo tevens iets op en dit nummer loopt naadloos over in "The Maw", een schitterende swingende progressieve rock song, die swingt, gesproken tekst bevat en lichtelijk dreigend, maar tevens melodisch en soms bombastisch klinkt.
Dan schotelt de band me "Aria" voor en hoor ik een langzaam aanzwellende melodische progressieve rock song, die halverwege tijdelijk van tempo verandert, maar daarna weer verder gaat in het gemiddelde tempo, waar mee begonnen werd en met "Innervat" laat Medulla me een swingende melodische rock song horen, waarin enkele prima tempowisselingen zitten.
De eerste van de bonus nummers heet "The Auctioneer", waarin de band me een swingende rock song voorschotelt , die lichte jazz invloeden heeft en diverse subtiele tempowisselingen bevat.
Het laatste nummer heet "Nadir" en daarin krijg ik een verrukkelijk stukje progressieve jazz te horen, dat hier en daar vrij experimenteel klinkt en verscheidene tempowisselingen heeft.

"Remnant" van Medulla bevat 7 lekker in het gehoor klinkende nummers, waarvan ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan iedere liefhebber van melodische progressieve rock en progressieve jazz, dit album dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Requiem - For A World After (Mental Experience, 2017) (Elektronische Rock)

De uit Noord Amerika afkomstige componist George A. Speckert, woont sinds de jaren 70 in Hannover, Duitsland en werkt daar als muziek leraar.
Hij begon in zijn vrije tijd muziek te schrijven en op te nemen, die geïnspireerd was door de Europese rock en elektronische muziek scene, waarbij bands als Tangerine Dream, Klaus Schulze, Emerson Lake & Palmer en anderen, zijn grootste inspiratie bron waren.
Nadat hij een andere Amerikaanse immigrant ontmoette, die een klein platen label had, begon zijn plan om een album uit te brengen vorm te krijgen.
Een ontmoeting met sologitarist Massimo Grandi, leidde er toe, dat Massimo in diverse nummers van de plaat te beluisteren is, terwijl George de rest van de instrumenten voor zijn rekening nam.
Na 6 maanden werd het album "Requiem" in 1981 in een beperkte oplage van 1000 stuks als privé uitgave uitgebracht via het Davitin label.
Het album is op 11 januari 2017 door het Mental Experience label opnieuw verschenen en is op LP (met digitale download coupon + boekje met foto's en bijschriften), CD (bevat een boekje met foto's en bijschriften) en als digitale download verkrijgbaar.

Op het album "Requiem" staan 6 nummers, waarvan de eerste "Destruction" heet en daarin hoor ik George een duister elektronisch nummer ten gehore brengen, dat een eentonig licht hypnotiserend drum machine ritme bevat, waar tussendoor schitterend gitaarwerk en synthesizer spel te horen is.
Ook het volgende nummer, "Devastation" heeft een terugkerend synthesizer ritme en tussendoor is ruimte voor fantastisch synthesizer spel, waarmee George me in de ban van zijn muziek weet te houden.
Daarna volgt "Realisation", een heerlijk, experimenteel startend, elektronisch nummer met een licht hypnotiserend ritme, waarna ik "Revelation" voorgezet krijg en hierin laat hij me genieten van een uitstekend elektronisch nummer, waarin ook nu weer een licht hypnotiserend ritme zit.
Dan schotelt hij me "Construction" voor en hoor ik een opgewekt nummer, dat prima gitaarwerk bevat plus een aanstekelijk dansbaar ritme, waarbij het moeilijk is om niet in beweging te komen en in het laatste nummer, dat "Creation" heet, krijg ik een verrukkelijk krautrock nummer te horen, dat me in een lichte trance brengt.

"For A World After" van Requiem is een geweldig lekker klinkend album, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan deze schijf dan ook aanbevelen aan iedere liefhebber van krautrock en elektronische muziek.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Kikagaku Moyo - House In The Tall Grass (Guruguru Brain, 2016) (Psychedelische Rock)

Kikagaku Moyo werd in de zomer van 2012 te Tokyo, Japan, door Tomo Katsurada - sologitaar en zang en Go Kurosawa - drums en zang opgericht en bestaat verder uit: Daoud Popal - sologitaar, Kotsu Guy - basgitaar en Ryu Kurosawa - sitar.
Op 20 augustus 2013 verscheen hun debuut album "Kikagaku Moyo" via Cosmic Eye/Sound Effect Records, waarna "Forest Of Lost Children" op 20 mei 2014 door het Beyond Beyond Is Beyond Records werd uitgebracht.
Hun debuut album werd in 2014 door Burger Records op cassette her uitgebracht en dat zelfde jaar verscheen tevens "Mammatus Clouds", dat zowel op cassette (via Sky Lantern Records) als op 12" vinyl (via Cardinal Fuzz Records en Captcha Records) werd uitgebracht.
In 2015 maakte de band 2 split singles en op 13 mei 2016 verscheen de eerste persing van hun album "House In The Tall Grass" in een oplage van 500 stuks op gekleurd vinyl en 1500 stuks zwart vinyl via Guruguru Brain, terwijl er van de tweede uitgave van het album 200 stuks op gekleurd vinyl en 1800 stuks op zwart vinyl werden geperst en tevens verscheen House In The Tall Grass als digitale download.

Het album, dat 9 nummers bevat, start met "Green Sugar", waarin ik een lekker in het gehoor klinkende psychedelische rock song voorgeschoteld krijg, die een licht hypnotiserend ritme heeft, progressieve rock invloeden bevat en tegen het einde van het nummer heftiger gespeeld wordt.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Daarna hoor ik "Kogarashi", een heerlijke, opgewekte, mix van folk, psychedelische muziek en progressieve rock, die een aanstekelijk ritme heeft, waardoor ik de neiging krijg om te gaan dansen en gevolgd wordt door "Old Snow, White Sun", een uitstekende licht psychedelische pop song, die een enigszins eentonig ritme heeft, waardoor de muziek licht hypnotiserend werkt.
Dan zet de band me "Melted Crystal" voor en hierin laat Kikagaku Moyo me genieten van een hypnotiserend psychedelisch stukje muziek, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en me in een lichte trance brengt, waarna "Dune" volgt en ik een prima krautrock nummer met hypnotiserend ritme te horen krijg.
In "Silver Owl" laat de band me genieten van een fantastische rustige psychedelische pop song, die kort voor het einde meer fuzz op de gitaar krijgt en iets heftiger wordt en in "Fata Morgana" speelt de band een kort psychedelisch instrumentaal nummer, dat iets meer dan een minuut duurt.
Vervolgens schotelt Kikagaku Moyo me "Trad" voor en mag ik opnieuw genieten van een verrukkelijke rustige psychedelische pop song, die halverwege over gaat in een schitterend stuk progressieve rock, dat in een vrij snel tempo gespeeld wordt en heerlijk gitaar spel bevat, waarna het laatste nummer van het album volgt en "Cardigan Song" getiteld is en daarin zet de band me een schitterende folk song voor, waarop de prachtige zang begeleidt wordt door uitstekend akoestisch gitaar spel.

"House In The Tall Grass" van Kikagaku Moyo bevat 9 fantastische nummers, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan dit album dan ook aanraden aan elke liefhebber van psychedelische muziek en van de betere pop.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




maandag 13 februari 2017

Review: The Neighbourhood Strange - Let's Get High (Strange Recordings, 2017) (Garagerock / Powerpop)

The Neighbourhood Strange werd in 2015 te Salisbury, Engeland opgericht en bestaat uit: Marcus - zang en sologitaar, Mark - sologitaar, The Dazman - basgitaar, Bob - orgel en Will - drums.
In hun korte bestaan trad de band al meer dan honderd keer op en stond op het podium met onder andere de Californische band Carlton Melton, terwijl hun debuut single, "I've Got It All", die in maart 2015 verscheen, door Steve Lamacq van BBC 6 werd gedraaid.
Hun tweede single "The Neighbourhood Strange" werd in februari 2016 door het LSD Records label uitgebracht en hun nieuwe single "Let's Get High", die op het Strange Recordings label uitgebracht wordt, is vanaf 17 maart 2017, op zowel vinyl als op CD in een beperkte oplage van 500 stuks, verkrijgbaar.

Op de A-kant van de single, Let's Get High", hoor ik de band een lekker in het gehoor klinkende stevige mix van garagerock en powerpop maken, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, terwijl de B-kant, One Last Chance" me enigszins als een mix van het Rolling Stones nummer "The Beast Of Bourdon", Lou Reed's "Walk On The Wild Side" en David Bowie's "Heroes" in de oren klinkt, waarbij ik een vrij rustige song voorgeschoteld krijg, die enkele subtiele tempowisselingen bevat.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)

De single "Let's Get High" van The Neighbourhood Strange bevat 2 uitstekende songs, die het beluisteren meer dan waard zijn en ik kan iedere liefhebber van pop en garagerock, deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Maat Lander / Öresund Space Collective - Split (Clostridium Records, 2017) (Spacerock)

Maat Lander is een Russische band, die ontstaan is tijdens een live jam tussen enkele leden van Vespereo en The Re-Stoned en bestaat uit: Arkadiy Fedotov (Vespero) - basgitaar, synthesizer en effecten, Ilya Lipkin (The Re-Stoned) - sologitaar, akoestische gitaar en effecten en Ivan Fedotov (Vespero) - drums en percussie.
De 10 nummers voor het debuut album "The Birth Of Maat's Galaxy", uit 2015, werden in de VMS Studio van Vespero te Astrakhan en in de Rushus Studio van The Re-Stoned te Moskou opgenomen en door het R.A.I.G. label uitgebracht.
Hun tweede album, "Dissolved In The Universe" is een live weergave van 5 van de nummers van het debuut album plus een nieuw nummer en is via het Clostridium Records op vinyl uitgebracht.
De band heeft samen met Öresund Space Collective uit Denemarken / Zweden een split album opgenomen, die in maart 2017 via het Clostridium Records label in een beperkte oplage van 222 stuks op zwart en 111 stuks op 180 gram gekleurd vinyl verschijnt.
De muziek van Maat Lander werd tussen september en december 2016 in de VMS Studio te Astrakhan en de Rushus Studio te Moskou opgenomen en gemixt en gemasterd door Ilya Lipkin.

Öresund Space Collective is een spacerock band uit Öresund, Denemarken, die uit ongeveer 20 muzikanten bestaat en een muzikale mix maakt van improvisaties, funk, reggae, jazz en spacerock, wat betekent, dat geen enkel optreden hetzelfde klinkt en is sinds 2004 actief.
Leidende kracht achter de band is Scott Heller, alias Dr. Space, een Amerikaan, die naar Denemarken verhuisde.
De band is een collectief, dat regelmatig van bezetting wisselt, waarvan de leden hoofdzakelijk uit Kopenhagen, Denemarken en Malmö, Zweden komen en de vaste kern bestaat uit Scott Heller, alias Dr. Space - synthesizer en Mogens - synthesizer.
In november 2016 nam de band de muziek voor deze split op in de Black Tornado Studio's te Kopenhagen, Denemarken en deze werd in de periode november-december gemixt te Stockholm, Zweden, door Jonathan Segel.
De band bestaat op dit nummer uit: KG - analoge synthesizers, Dr. Space - analoge synthesizers, Tim - drums, Hasse - basgitaar, Jonathan - 12 snarige en  sologitaar, farfisa, theremin en effecten en Magnus - sologitaar en synthesizers.

De A-kant van het album, die bijna 23 minuten duurt, bevat de compositie "The Multicellular Structures Into The Space Drift" van Maat Lander en daarin hoor ik de band in een rustig tempo starten, waarbij de synthesizer en gitaar de muziek bepalen.
Na bijna 6 minuten verandert het tempo en ritme en krijg ik een schitterende hypnotiserende uptempo mix van kraut- en spacerock voorgezet, die swingt als een trein, om na even over de helft van het nummer terug te keren naar het rustige tempo, waarin de muziek symfonisch klinkt.
Vervolgens krijgt het nummer weer iets meer vaart en schakelt Maat Lander over naar het maken van spacerock en keert tegen het einde opnieuw terug naar een rustig ruimtelijk tempo.
Op de B-kant staat "Easy Teenage Version" van Öresund Space Collective en dit, bijna 20 minuten durende nummer, is opgedragen aan de overleden Malcolm Humes.
Het nummer start ruimtelijk en rustig met synthesizer klanken, waarna de muziek langzaam verandert en de band me een fantastische, licht hypnotiserende, mix van space- en krautrock voorschotelt, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld.

Het split album "Maat Lander / Öresund Space Collective" bevat 2 verrukkelijke spacerock nummers van 2 fantastische bands, die ik elke liefhebber van dit genre ten zeerste kan aanraden.(luister naar de teaser van het album via de youtube link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Dhidalah - No Water (Guruguru Brain, 2017) (Stonerrock)

Dhidalah werd in 2007 te Tokyo, Japan, opgericht door Church of Misery sologitarist Ikuma Kawabe, die samen met Wahei Gotoh - basgitaar en Konstantin Miyazaki - drums de band vormt.
De naam van de band komt van de mythologische reus Daidarabotchi, waarvan men geloofde, dat hij enorme bergen en landen creëerde.
Op 11 januari 2015 bracht de band hun debuut demo "Adamskii" uit als digitale download en 27 januari 2017 verscheen "No Water" eveneens als digitale download, maar ook in een beperkte oplage van 300 stuks op gekleurd 10" vinyl via het Guruguru Brain Records label.

Het album bevat 2 nummers, waarvan "GRB" het eerste is en daarin hoor ik de band een schitterend rustig psychedelisch begin spelen, dat na korte tijd over gaat in een geweldige snelle swingende mix van stoner en heavy rock, die in de stijl van jaren 70 bands als Jimi Hendrix Experience en Blue Cheer gespeeld wordt en tevens spacerock invloeden heeft.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "No Water" laat Dhidalah me genieten van een swingend licht hypnotiserend ritme, dat na enkele minuten verandert en ik een heftig stonerrock nummer te horen krijg, waarin het tempo gemiddeld is en de muziek eentonig, om kort onderbroken te worden door een stukje psychedelische muziek, dat al snel verandert, waarna de band verder gaat met het maken van hun geweldige stonerrock, die in een niet al te hoog dreigend tempo gespeeld wordt.

"No Water" van Dhidalah bevat 2 heerlijke stoner nummers, waar ik ten volle van genoten heb en bij de liefhebbers van deze muziek soort zeker in de smaak zullen vallen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl