zondag 10 december 2017

Review: Burgundy Grapes - Short Stories Lasting Shadows (Inner Ear Records, 2017) (Psychedelische Folk)

Burgundy Grapes is een band uit Athene, Griekenland, die in 1994 werd opgericht en bestaat uit: George Kolyvas  - klassiek gitaar, slag-, solo- en slidegitaar, Alexandros Miaoulis - klassieke gitaar, solo- en slidegitaar, mondharmonica, percussie, Giorgos Tsiatsoulis - accordeon en keyboard en Stavros Parginos - cello.
De band nam hun debuut album "Burgundy Grapes", dat thuis opgenomen was, begin 2005 in eigen beheer op, dat door Ektopia/Outlandish werd uitgebracht.
In februari 2009 volgde de EP "Lagero", die in een beperkte oplage via het Triple Bath label verscheen en in juni 2010 bracht het Inner Ear Records label hun tweede album "Man In The Lighthouse" uit.
Op 6 november 2017 verscheen "Short Stories Lasting Shadows", zowel op LP als op CD en als digitale download, bij het Inner ear Records label en de gastmuzikanten, die op dit album mee spelen zijn: Nikos Veliotis - cello, Fotis Siotas - viool en altviool, George Katsanos - harmonium, zingende zaag, waterphone, theremin, percussie, metallofoon, Tibetaanse singing bowls, mondharp, Thodoris Rellos - bariton saxofoon en Dionysis Makris - basgitaar.

Het album bevat 10 nummers, waarvan het eerste "Corduroy Summer" heet en hierin krijg ik een schitterend rustig melodisch instrumentaal nummer voorgezet, dat lichte folk invloeden heeft en gevolgd wordt door "Unexpected Guest", een fantastisch licht psychedelisch nummer, dat in een rustig hypnotiserend ritme gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie).
Daarna hoor ik "Thickening Clouds & Twinkling Stars" en dit is eveneens een zeer rustig nummer, waarmee de band me tot rust brengt, waarna "Chance Encounter" volgt en ik een prachtig kort stukje folk muziek, met een opgewekt ritme, voorgeschoteld krijg, dat gevolgd wordt door "Boulder Crush" en Burgundy Grapes opnieuw zo'n mooi rustig folk nummer speelt, dat een psychedelische ondertoon heeft.
In "Introspection Tank" laat de band me genieten van een vrij rustig psychedelisch folk nummer en ook in "Wordlessy Adored" brengt de band een rustig stukje psychedelische folk ten gehore, dat een serene rust uitstraalt.
Vervolgens zet de band me "Overboard" voor en dit wordt, net als de andere nummers, in een zeer rustig tempo gespeeld, om gevolgd te worden door "Migratory And Confusion", een aanstekelijk klinkend nummer, dat afwisselende tempo's bevat, waarna ik het laatste nummer van het album hoor, getiteld "Continent Drift" en hierin verandert het tempo niet, waardoor ik opnieuw een prachtig rustig nummer voorgezet krijg, dat door het gebruik van strijkinstrumenten een lichte trieste ondertoon krijgt.

"Short Stories Lasting Shadows" van Burgundy Grapes bevat verrukkelijke rustige muziek, die zijn uitwerking niet mist en me volledig tot rust heeft gebracht en ik kan hen, die van licht psychedelische folk houden, deze schijf van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Billy Childish & CTMF - Brand New Cage (Damaged Goods Records, 2017) (Poprock / Punk)

Billy Childish (die geboren werd als Steven John Hamper) uit Chatham, Kent, Engeland is kunstschilder, auteur, poët, fotograaf, filmmaker, zanger en gitarist.
Hij speelde in diverse bands, waaronder: The Chatham Singers, Thee Mighty Caesars, The Delmonas, The Pop Rivets, Thee Milkshakes, Thee Headcoats, The Vermin Poets, The Spartan Dreggs, Wild Billy Childish & the Blackhands en The Musicians Of The British Empire, die verschillende muziekstijlen speelden zoals: garage rock, punk, rock & roll, blues, folk, klassiek /experimenteel, gesproken woord, kinderliedjes en surf.
Samen met Charles Thomson richtte hij in 1999 The Stuckism Art Movement op, dat hij in 2001 verliet, om zich verder in de kunstwereld te ontwikkelen en in juli 2014 werd hij genomineerd voor de  Doctor Of Arts Degree van de universiteit van Kent, terwijl hij tevens les geeft aan Rochester Independent College.
Sinds 1979 brengt hij albums uit, zowel solo als met zijn bands en er verschenen reeds 118 albums van hem op die manier.
Met de band CTMF (voorheen The Musicians Of The British Empire), die bestaat uit: Nurse Julie (zijn vrouw Julie Hamper) - basgitaar,  bracht hij zijn eerste album "All Our Forts Are With You" in 2013 uit en deze werd gevolgd door "Die Hinterstoisser Traverse" (2013), "Acorn Man (2014)", "SQ1" (2016) en "Brand New Cage" (2017), die allemaal via Damaged Goods Records verschenen.

Het album, dat 12 nummers bevat, start met het titelnummer "Brand New Cage" en daarin hoor ik de band een uitstekende rock song spelen, waarin de zang me enigszins aan die van Ron Tree (Hawklords) doet denken, terwijl de muziek in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en dit nummer wordt gevolgd door "You Destabilise Me", een uitstekende rock song, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en zo nu en dan chaotisch over komt.
Daarna zet de band me "Under Blue Montana Skies" voor en hoor ik een prima rock song, die een aanstekelijk ritme bevat en "It's All Gone Wrong" is een heerlijke aanstekelijke poprock song, die door Julie gezongen wordt.
Dan zet de band me "What About Brian", dat op single verschenen is voor en hierin brengt de band een schitterende zeventiger jaren gerelateerde punk song ten gehore (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), die gevolgd wordt door "In The Devil's Focus", een fantastische rock song, dat het ritme van "Back Home" van The Golden Earring bevat.
In "Are You Better Than Me?" krijg ik een uptempo rock song te horen, die swingt en in "In a Parallel World" zet Billy Childish & CTMF me een schitterende aanstekelijke uptempo rock song voor, waarbij ik op mijn stoelzit mee te swingen.
Vervolgens hoor ik "The Punk Was in Me (And It Had Come Out)", een uitstekende rock song met enkele subtiele tempowisselingen, "Something's Missing Inside", de B-kant van "What About Brian" en daarin zet de band me een verrukkelijke punkrock song voor, die in een vrij snel tempo gespeeld wordt.
Verder krijg ik "I've Got a Conflicted Mind" te horen en hierin speelt de band een stevige rock song met een aanstekelijk dansbaar ritme, die gevolgd wordt door "Bullet Proof", dat door Julie gezongen wordt en ook dit is een lekker in het gehoor klinkende poprock song, die een hoog swing gehalte heeft.

"Brand New Cage" van Billy Childish & CTMF bevat 12 heerlijke poprock songs, waarmee de band me van begin tot eind heeft geboeid en ik kan elke liefhebber van deze muzieksoort dit album dan ook van harte aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Excalibur IV - The Dark Age Of The Dragon (Babaika Productions, 2017) (Progressieve Rock / Symfonische Rock / Folkrock)

Excalibur IV is een rock opera, waarvan de muzikanten uit verschillende bekende bands hun krachten gebundeld hebben onder leiding van Alan Simon, die de nummers voor de opera tussen oktober 2015 en januari 2017 schreef.
Het verhaal over King Arthur en zijn magische zwaard Excalibur is al vaak verteld, maar Alan, die in Bretagne, Frankrijk woont, weet hier toch een nieuw stuk aan toe te voegen.
Vanaf 1994 verschenen er, met de regelmaat van de klok, albums over King Arthur van de hand van Alan, waarvan de eerste "Le Petit Arthur" was.
"The Dark Age Of The Dragon" is het 15e album van Alan Simon en op deze uitgave, de vierde in de Celtic Rock Opera serie, spelen de volgende gast muzikanten mee: Alan Stivell, John Helliwell (Supertramp), Martin Barre (Jethro Tull), Michael Sadler (Saga), Jesse Siebenberg (Supertramp), Moya Brennan (Clannad), Roberto Tiranti (Labyrinth), Bernie Shaw (Uriah Heep), Sonja Kristina (Curved Air), John Kelly (The Kelly Family), Maite Itoiz (Elfhental) en Siobham Owen.

Het album, dat 19 nummers bevat, start met "The Wings Of The Dragon", waarin de band me een schitterend stuk muziek voorzet, dat een mix is van gothic, keltische folk, dance en progressieve rock en in het Frans gezongen teksten.
Daarna hoor ik "Alone", een heerlijke rustige melodische pop song, die gevolgd wordt door "Stonehenge", een prachtige progressieve symfonische rock song, die jazz invloeden heeft.
Dan schotelt de band me "I'm Not The Only One" voor en hoor ik een fantastische song, die jazz, pop en rock invloeden heeft en in een gemiddeld tempo wordt  gespeeld, terwijl de muziek een aanstekelijk dansbaar ritme bevat, waarna de band "Calling For You" ten gehore brengt en hierin speelt Excalibur IV een prima swingende pop song, die dansbaar is en invloeden uit folk en dance heeft.
In "Don't Be Afraid" krijg ik opnieuwe een lekker swingende rock song te horen en daarin zitten jazz, symfonische rock en lichte disco en folk invloeden in verweven.
Vervolgens speelt de band "Silver Moon", een fantastisch mooie rustige pop song, die gevolgd wordt door "Dreamers", een uitstekende melodische pop song met folk invloeden, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele prima tempowisselingen heeft.
"The Last Lament Of A Fairy" is een verrukkelijke rustige folk song, ""The New Times", een lekker in het gehoor klinkende progressieve rock song met Oosterse invloeden en "Forget Your Sorrow", een prachtige symfonische pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Daarna zet Excalibur IV me "The Fifth Season" voor en krijg ik een fantastische swingende instrumentale mix van symfonische rock en folkrock te horen, waarbij stil zitten niet aan de orde is, waarna "The Passion" volgt en ik een mooie vrij rustige folkpop song hoor.
In "I Will Be For Ever" laat de band me uitstekende melodische pop song horen, die folk invloeden heeft en in "Behind The Mist" speelt de band weer een geweldig instrumentaal nummer, waarin een mix is van folk, jazz, symfonische en progressieve rock gemaakt wordt.
Verder hoor ik "You Dont Know", een heerlijke melodische rock song met jazz invloeden, die enkele subtiele tempowisselingen heeft, "You Are The Sunshine", een lekker in het gehoor klinkende folkpop song met een afwisselend ritme, "There Is Someone", een schitterende rustige Keltische folkpop song en "Dun Aengus II", een verrukkelijke orkestrale song, waarbij de zang van Maite Itoiz fenomenaal klinkt.

De rock opera "The Dark Age Of The Dragon" van Excalibur IV is een fantastisch album, dat vol met schitterende nummers staat, waarmee de band me van begin tot eind in de ban van hun muziek heeft weten te houden en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden aan een ieder, die van folkrock symfonische rock en progressieve rock houdt (luister naar de trailer van het album via de youtube link onder de recensie).

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Mother Misery - Megalodon (Transubstans Records, 2017) (Hardrock)

In 1998 begonnen John Hermansen (ex Greyhate) - zang en sologitaar en Thomas Piehl (ex Clench) - sologitaar, samen songs te schrijven en na enkele maanden samen jammen in een kelder, voegden basgitarist Örjan Baudin en drummer Jens Wide (ex Clench) zich bij dit duo.
Onder de naam Nosedive bracht de band een aantal songs uit op diverse compilatie albums.
In veranderde de band van naam en bracht onder hun nieuwe naam Mother Misery hun debuut album “Grandiosity” uit, via het Duitse Daredevil Records label, met daarop 12 eigen geschreven songs.
Hun eerste tour door Zweden in 2004 werd een groot succes voor de band, die veel goede respons kreeg, maar eind 2004 besloten Örjan en Jens te stoppen, omdat beiden geen interesse hadden om veel te toeren.
Hun vervangers waren basgitarist Marcus Jäderholm (ex Greyhate) en drummer Jimmy Lindbergh, waarna de band in 2005 met de hulp van hun Duitse label eigenaar een Duitse tournee maakte, die erg succesvol was, waardoor meer optredens volgden.
In 2006 werd de maxi EP “For The Crows” uitgebracht as voorloper van hun album “All eyes on you”, die in 2007 in de winkels lag.
Dat resulteerde er in, dat er weer door Europa getoerd werd, waarbij de band, door toedoen van het Nederlandse TMR Music Promotions, in 2008 ook Nederland aan deed en ze speelde daar samen met Entombed.
In 2008 deed er zich weer een bezettingswijziging voor, want Marcus besloot te stoppen vanwege de vele optredens en hij werd opgevolgd door Stefan “Stiff” Hellström.
Het volgende album, “Standing Alone”, werd in 2010 wereldwijd door het Zweedse label Transubstans Records/Record Heaven uitgebracht en bracht de band nog meer lovende kritieken van onder andere: Rock Hard Magazine, Aardschok Magazine, Lords Of Metal, Classic Rock, Sweden Rock Magazine, enz en het album belande in de Zweedse “Top sales chart” in 2011 samen met bands als Volbeat, Sabaton en Iron Maiden.
Vervolgens verschenen er 3 video's van songs van het album, waarvan “Fade Away”  de eerste was, gevolgd door “Dying Heroes” (maart, 2012) en “State Of Grace" (december, 2012).
De band speelde in de loop der jaren samen met onder andere: Entombed, Queensryche, Lynch Mob, Peter Pan Speedrock, Lillasyster, Anthrax, Sepultura, Life Of Agony, Therapy, Deathstars en Pro-Pain en één van hun hoogtepunten was een optreden op het Zwarte Cross festival in Nederland, dat door plusminus 150.000 mensen bezocht werd.
Hun album, de EP "Deadication" werd eind juni 2015 door het Transubstans label uitgebracht en bevat 6 nummers, waaronder de single "Killing Me" en deze werd 23 oktober 2017 gevolgd door de single "Ashes Of Your Crown".
Deze is als voorloper verschenen van hun album "Megalodon", dat 28 januari 2018 op zwart en blauw vinyl en tevens als CD en digitale download wordt uitgebracht via het Transubstans label.

Het album, dat 10 nummers bevat, start met "The Challenger", waarin ik een schitterende melodische rock song voorgeschoteld krijg, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en diverse subtiele tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door de single "Ashes Of Your Crown", een stevige swingende rock song, die me in beweging brengt en een hoog mee zing gehalte heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie).
Daarna volgt het titel nummer van het album "Megalodon" en dit is een heerlijke swingende hardrock song in jaren 70 stijl, waarbij stil zitten niet aan de orde is en dit nummer wordt gevolgd door "Stained", een aanstekelijke stevige uptempo rock song.
Dan hoor ik "Eyes Of The Innocent", een uitstekende rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en dansbaar is, waarna Mother Misery "Into These Lies" ten gehore brengt en ik opnieuw een swingende uptempo rock song voorgezet krijg.
In "100 Eyes" speelt de band een prachtig rustig nummer, dat al snel een stevig karakter krijgt en in een afwisselende tempo gebracht wordt en in "Stonecold Killer" laat de band me weer een lekker in het gehoor klinkende swingende rock song horen, waarin een stukje gesproken tekst zit.
Verder hoor ik "Down In The Dirt", eveneens een uptempo song, waarin de band verder rockt en "If You Fall" is een fantastische rustige melodische song, die met passie gezongen wordt.

"Megalodon" van Mother Misery bevat hoofdzakelijk heerlijk swingende uptempo hardrock songs, die uitstekend klinken, maar het hoogtepunt van het album is toch wat mij betreft "If You Fall" en ik kan elke liefhebber van hardrock dan ook aanraden, deze plaat eens te gaan beluisteren, om misschien wel tot dezelfde conclusie te komen als ik.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: The Jack Cades - Music For Children (Eigen Beheer, Dirty Water Records, 2017) (Beat)

The Jack Cades is een internationae band, die bestaat uit: Mike Whittaker - sologitaar en zang, Elsa Whittaker - slaggitaar en zang en Mole Brooks - drums en zang en tevens speelt John Gibbs basgitaar in enkele nummers.
De band, die uit leden van The Masonics (John uit Edinburgh, Schotland), The Baron Four (Mole en Mike uit Folkstone, Engeland) en Missing Souls (Elsa uit Lyon, Frankrijk) bestaat, bracht 9 augustus 2017 hun mono opgenomen album "Music For Children", als digitale download uit en deze zal waarschijnlijk in februari 2018 via Dirty Water Records zal verschijnen.

Het album, dat 8 nummers bevat, start met "You've Seen It All" en daarin krijg ik een lekker swingende jaren 60 gerelateerde rock song voorgeschoteld, waarbij stil zitten geen optie is (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en deze wordt gevolgd door "Big Fish", dat als digitale single werd uitgebracht en hierin laat de band me genieten van een heerlijke zestiger jaren beat song, die me lichtelijk aan het nummer "Off The Hook" (Rolling Stones) doet denken.
Daarna hoor ik "I'm Going", waarin de band me opnieuw een schitterende beat song voorschotelt, die op de jaren 60 leest is geschoeid, waarna "Identity Crisis" volgt en ik een uitstekende swingende beat song te horen krijg, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
In "Head In Sand" brengt The Jack Cades weer zo'n geweldige song ten gehore en ook met dit nummer grijpt de band terug naar de jaren 60 en vervolgt met "Two And Two Make Ten", een vrij rustige melodische beat song met een aanstekelijk ritme.
Vervolgens zet de band me "Don't Let Them Bring You Down" voor en krijg ik een verrukkelijke song te horen, die swingt en een aanstekelijke ritme bevat, waarna het laatste nummer van het album volgt, getiteld "Get A Life" en daarin speelt de band een fantastische dansbare rock song, die lichte country en rhythm & blues invloeden heeft en swingt.

"Music For Children" van The Jack Cades bevat 8 geweldige swingende nummers, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan iedere liefhebber van jaren 60 gerelateerde muziek deze schijf dan ook ten zeerste aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





zondag 3 december 2017

Review: Sendelica - The Chromlech Chronicles II (Strange Fish Records, 2018) (Psychedelische Progressieve Muziek)

Sendelica werd in 2006 te Cardigan, Wales, opgericht en bestaat uit: Pete Bingham - sologitaar en elektronica, Glenda Pescado - basgitaar, Colin Consterdine - elektronica en programmering, Lee Relfe - saxofoons, Meurig Griffiths - drums en Lord Armstrong Sealand - theremin en keyboards.
De band bracht in juli 2006 hun debuut EP "TheOwlsHaveEyes" op hun eigen FRG Records label uit, waarop de zang door Chris Gibbs en het keyboardspel door Roger Morgan werd verzorgd en deze werd gevolgd door het album "Entering The Rainbow Light", dat in een zeer beperkte oplage in 2006 via FRG Records verscheen.
Daarna volgden: "Sleepwalker Fever" (TidyLike Records, 2007), "Spaceman Bubblegum And Other Weird Tales From The Mercury Mind" (RAIG Records, 2007), "The Alternative Realities Of The Re-Awakening Somnambulist" (TidyLike Records, 2008), "The Girl From The Future Who Lit Up The Sky With Golden Worlds" (RAIG Records, 2009), "Streamedelica She Sighed As She Hit Rewind On the Dream Mangler Remote" (RAIG Records, 2010), "The Pavilion Of Magic And The Trials Of The Seven Surviving Elohim" (FRG Records, 2011), "The Satori In Elegance Of The Majestic Stonegazer" (FRG Records, 2011) (Italiaanse vinyl uitgave via Vincebus Eruptum Recordings, 2013), "Strangefishone" (met Graig Padilla, limited edition split LP op Fruits de Mer, 2013), "The Kaleidoscopic Kat And It's Autoscopic Ego" (FRG Records, 2013) (Italiaanse uitgave via Vincebus Eruptum Recordings, 2013), "The Megaliths Vol 1 and Vol 2" 2 CD (FRG Records, 2013), (beperkte oplage van 200 stuks op picture disc met kaart hoes plus een zeer beperkte oplage 3box set van 25 stuks met een bouw je eigen Sendelicahenge model en hand geschilderde afbeeldingen), "The Fabled Voyages Of The Sendelicans" (vinyl uitgave via Vincebus Eruptum Recordings, 2014 CD uitgave via FRG Records, 2014), "Live At Crabstock" (Friends of the Fish Records Vinyl/CD uitgave, 2014) en "Anima Mundi" (FRG Records Vinyl/CD uitgave, 2015).
Verder verscheen de EP "A Nice Pear" met daarop "Venus In Furs" en "Maggot Brain" (Fruits de Mer, 2010), plus de live albums: "Live At Knitting Factory, New York 2008" (2008) en "Live At Kozfest, July 2012" (2012).
Het album "The Cromlech Chronicles", dat 9 mei 2016 door het Regal Crabomophone / Fruits De Mer Records label als voorloper van het "13th Dream Of Dr. Sardonicus" festival in een beperkte oplage gekleurd vinyl verscheen, heeft een klaphoes en bevat een poster en is tevens in een zeer beperkte oplage in een box set worden uitgebracht.
Vermeldenswaardig is ook nog, dat de band het album in het diepste, donkerste gedeelte van Wales, heeft opgenomen in de Mwnci Studio, op korte afstand van een Cromlech (een monument van meer dan 3000 jaar oud).
Hun single "Nite Flights", die 12 december 2016 op 7" gekleurd vinyl via het Fruits De Mer Records label verscheen, is een cover van een Scott Walker nummer, die op het laatste album van The Walker Brothers staat.
Op 2 januari 2018 brengt de band het album "The Cromlech Chronicles II" uit op het Strange Fish Records label en deze verschijnt in een beperkte oplage op gekleurd vinyl en is voorzien van een klaphoes.

De plaat bevat slechts 2 nummers, waarvan de A-kant "Ripples Of The Megaliths" heet en daarin hoor ik de band een rustig nummer spelen, waarbij ik een mix te horen krijg van progressieve rock en jazz, die halverwege verandert in een Oosters stuk muziek met dito zang en door het gebruik van de viool een trieste ondertoon krijgt (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie).
Op de B-kant krijg ik een fantastisch licht psychedelisch Oosters klinkend nummer voorgeschoteld, getiteld "Even Though My Mouth Is Silent", dat in een zeer rustig tempo gespeeld wordt, waardoor ik onmiddelijk in lichte trance kom, waarbij Sendelica me de muziek in lijkt te zuigen en ook dit nummer heeft een ietwat trieste uitstraling.

"The Chromlech Chronicles II" van Sendelica is een meesterwerk, dat ik iedere liefhebber van zowel progressieve als psychedelische muziek ten zeerste kan aanraden, oftewel verplichte kost!

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Thee Headcoatees - Punk Girls (Damaged Goods Records, 2017) (Punk)

Thee Headcoatees was een vrouwelijke punkrock band, die in 1991 te Chatham, Kent, Engeland door Billy Childish werd opgericht als achtergrond koor voor zijn band The Headcoats, die bestond uit: Holly Golightly Smith - zang en sologitaar, Kyra LaRubia (die oorspronkelijk uit België komt en officieel Kyra De Coninck heet) - zang, Ludella Black - zang en "Bongo" Debbie Green - zang en drums.
Thee Headcoats speelden tevens als begeleidings band van Thee Headcoatees, zodat het mes aan twee kanten sneed.
De band bracht haar debuut album, "Girlsville", in 1991 uit, waarna de albums "Have Love Will Travel" (1992), "Ballad Of The Insolent Pup" (1994), "Bozstik Haze" (1997), "Punk Girls" (1997), "Here Comes Cessation" (1999) en "The Sisters Of Suave" (singles compilatie album, 1999) volgden, plus een split live LP samen met The Headcoats.
Het laatst opgenomen album "Here Comes Cessation" is echter zonder Debbie, die de band in 1998 verliet, terwijl Thee Headcoatees in 1999 mee ophield te bestaan, waarna de leden ieder hun eigen weg in de muziek gingen.
20 Jaar na het uitbrengen van hun LP "Punk Girls" is besloten het album opnieuw uit te brengen via het Damaged Goods Records label en dit verscheen zowel op LP, CD en als digitale download.

Het album, dat 12 nummers bevat, begint met het titel nummer "Punk Girl" en daarin krijg ik een uitstekende rock song voorgeschoteld, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Don't Wanna Hold Your Hand" volgt en de band me trakteert op een punk parodie van het Beatles nummer "I Want To Hold Your Hand".
Daarna krijg ik "Billy B. Childish" te horen, waarin de band een schitterende swingende uptempo rhythm & blues song speelt en deze wordt gevolgd door een prima cover van het Undertones nummer "Teenage Kicks".
Dan zet de band me "You're Right, I'm Wrong" voor en mag ik genieten van een heerlijke eentonig klinkende rock song, waarna "Pinhead" volgt en de band een uptempo punkrock song ten gehore brengt, die enkele subtiele tempowisselingen bevat.
In "Cara-Lin" speelt Thee Headcoatees een lekker in het gehoor klinkende powerrock song, waarin het drums werk naast de zang de hoofdrol speelt en in "Punk Boy" hoor ik de band een geweldige swingende uptempo punkrock song spelen, waarbij stil zitten geen optie is en deze wordt gevolgd door het korte "Zig-Zag", die met de snelheid van het licht gespeeld wordt.
Vervolgens zet de band me "Sticks And Stones" voor en hoor ik een opgewekt klinkende uptempo song, die gevolgd wordt door "Shadow", een cover van het Lurkers nummer en ook dit is weer een uitstekende uitvoering, waarna het laatste nummer "Ca Plane Pour Moi" volgt en ik geweldige versie van de hit van Plastic Bertrand voorgezet krijg.

"Punk Girls" van Thee Headcoatees is een fantastische plaat, die swingt als een trein en ik kan iedere liefhebber van punk deze schijf dan ook zeer aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Downes Braide Association - Skyscraper Souls (X2X Records, 2017) (Melodische Poprock)

Zanger, synthesizer speler, pianist, tekstschrijver en producer Chris Braide, werd op 6 februari 1973 te Padgate, Warrington, Engeland, geboren en heeft zijn thuisbasis tegenwoordig in Los Angeles, Amerika.
Hij schreef en produceerde onder andere voor sterren als Britney Spears, Beyonce, Christina Aquilera, Afrojack, Marc Almond, Lana Del Rey, Paloma Faith en David Guetta Sia.
Progrock legende Geoff Downes, die op 25 augustus 1952 te Stockport, Cheshire, Engeland werd geboren, speelde keyboards in The Buggles, Asia en Yes.
Tijdens een reünie show van The Buggles in 2010 te Londen, ontmoetten Chris en Geoff elkaar voor het eerst en besloten te gaan samenwerken.
Het resultaat daarvan was het album "Pictures Of You", dat in 2013 verscheen en in 2015 gevolgd werd door hun tweede album "Suburban Ghosts", dat door het Cherry Red Records label is uitgebracht.
Hun derde album heet "Skyscraper Souls" en verscheen 17 november 2017 via hun eigen label X2X Records.
Op dit album, dat 8 nummers bevat, doen Patrick Howley - sologitaar (1 nummer), Matthew Koma - zang (1 nummer), Barney Ashon Bullock - verteller, Elijah and Sasha Braide - zang (4 nummers), Matt Bourne Jones - trompet, David Longdon (Big Big Train) - zang en dwarsfluit (1 nummer), Tom Bowness - achtergrond zang (1 nummer), Andy Partridge (XTC) - achtergrond zang, sologitaar, akoestische gitaar, mandoline en bellen (4 nummers), Marc Almond (ex-Soft Cell) - zang (1 nummer) en Kate Pierson (B532s) - zang (1 nummer) als gastmuzikanten mee, terwijl het hoes ontwerp van Roger Dean is.
De band op dit album bestaat behalve uit Geoff en Chris uit: Dave Colquhoun - sologitaar, Andy Hodge - basgitaar en Ash Soan - drums.

"Skyscraper Souls" begint met "Prelude", waarin de band me een prachtige rustige melodische pop song voorzet, waarna ik 18 minuten lang naar het titelnummer "Skyscraper Souls" mag luisteren en daarin een lekker in het gehoor klinkende swingende song te horen krijg, die enkele prima tempowisselingen bevat, die het nummer spannend houden.
Daarna hoor ik het mooie rustige "Glacier Girl" met een hoofdrol voor de piano en hierna krijg ik "Angel On Your Shoulder" voorgeschoteld, waarin de band een uitstekende melodische pop song ten gehore brengt, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een dansbaar ritme heeft.
In "Tomorrow" speelt Downes Braide Association een vrij rustig nummer, dat invloeden uit folk en symfonische rock bevat en een aanstekelijk ritme heeft en in "Lighthouse" schotelt de band me een opnieuw een dansbare melodische song voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, dat net over de helft van de song iets meer vaart krijgt.
"Skin Deep" is een schitterend rustig nummer, dat enkele subtiele tempowisselingen heeft, "Darker Times" begint met gesproken tekst, die na ongeveer een minuut over gaat in een fantastische melodische song en "Finale" is een kort symfonisch stukje, waarin de band terug keert naar het begin van het album en een stuk tekst uit "Skyscraper Souls" ten gehore brengt.

"Skyscraper Souls" van Downes Braide Association is een uitstekend album, dat vol prachtige melodische nummers staat en ik kan deze schijf dan ook aanbevelen aan hen, die van dit genre en de betere pop houden (luister naar gedeeltes van de nummers via de soundcloud link onder de recensie).

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Big Bad Brute - The Great White (Transubstans Records, 2017) (Stonerrock)

Big Bad Brute werd te Ystad, Malmö, Zweden opgericht door Filip Robertsson - zang, solo- en basgitaar en Morgan Andersson - drums en sologitaar, die sinds 2000 al samen in diverse bands, zoals Grandma's Vomit, Horns of Anguish en Dystopicon speelden en daarmee ook muziek hadden uitgebracht.
In begin 2016 besloten ze een andere muzikale richting op te gaan en schreven ze een dozijn nummers, die opgenomen werden als demo's.
Rond die tijd kwam basgitarist John Niklasson het duo versterken en was de band Big Bad Brute een feit en begin 2017 kreeg de band een contract bij Transubstans Records, die hun debuut album "The Great White" op 8 december 2017 op CD, LP en als digitale download uitbrengt.

Het album, dat 8 nummers bevat, begint met het op single uitgebrachte "Cast In Dirt", een zware stonerock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en deze wordt gevolgd door het titelnummer "The Great White", waarin de band me een stevige rock song voorschotelt, die enkele prima tempowisselingen heeft.
Ook in "Trespassing" laat de band me een zwaar stuk stoner horen, dat in een vrij langzaam tempo gespeeld wordt, waarna "March Of The One Eyed Horde" volgt en de band me verrast door een prachtig, vrij rustig, melodisch nummer ten gehore te brengen, dat geheel op gitaar gespeeld wordt, zonder dat daar verdere begeleiding bij zit.
Daarna zet Big Bad Brute me "Cyclops" voor en hoor ik opnieuw een stevige stonnerrock song in een gemiddeld tempo gespeeld worden, die tegen het einde licht psychedelisch wordt, om gevolgd te worden door "The Greatest View", eveneens een in niet al te hoog tempo gespeelde stonerrock song, die enkele tempowisselingen bevat.
In "Silence Sounds Like Guilt" gaat de band verder met het maken met muziek in deze stijl en in "Leave No Orphan Behind" is dat nog steeds hetzelfde.

Ondanks het feit, dat de muziek op "The Great White" veelal in dezelfde stijl wordt gespeeld, kan ik toch concluderen, dat Big Bad Brute een uitstekend debuut album heeft gemaakt en ik kan liefhebbers van stoner dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Swunk - Soundscapes (Italy Sound Lab, 2017) (Progressieve Jazz, Rock, Funk)

Swunk werd in 2012 als Swunk Infusion te Napels, Italië, opgericht en bestaat sinds 2014 uit: Saverio Giugliano - saxofoon en keyboards, Antonio Cece - sologitaar en computer programmering, Daniele De Santo - basgitaar en Marco Fazzari - drums en drum machine.
De band bracht hun debuut album "Swunk Infusion" in 2014 via het Apogeo Records label uit en deze werd 4 oktober 2017 gevolgd door "Soundscapes", dat via Italy Sound Lab verscheen.

Het album bevat 8 nummers, waarvan "Standing On The Shoulders Of The Giant" de eerste is en daarin hoor ik de band starten met gesproken tekst, waarna de muziek in valt en de band een lekker in het gehoor klinkend swingend jazz nummer speelt, dat me in beweging zet, waarna "Savmarine" volgt en ik een heerlijk stukje jazzrock voorgeschoteld krijg, dat swingt.
Daarna volgt "Preambolo Primaverile", een geweldige mix van progressieve jazz en rock met wisselende tempo's en dit wordt gevolgd door "Solaium", een swingende dansbare mix van jazzrock en funk, die eveneens diverse tempowisselingen heeft en halverwege verandert in een schitterend progressief rock nummer, dat een licht dreigend en hypnotiserend ritme heeft.
In "118" zet Swunk me een verrukkelijk swingend jazzrock nummer voor, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en ook hierin zitten de diverse tempowisselingen en in "Ore 22:00" krijg ik een dansbare mix van smooth jazz en dance voorgezet (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie).
Vervolgens hoor ik "Buddha", dat met ruimtelijke invloeden start, om na korte tijd over te gaan in een lekker swingend stukje jazz en "Travel", waarin ik de band opnieuw een prachtig jazz nummer hoor spelen met daarin de nodige tempowisselingen.

"Soundscapes" van Swunk is een heerlijk swingend album, dat vol staat met uitstekende jazz, al dan niet gemixt met andere muziekstijlen en ik kan dit album dan ook ten volle aanraden aan hen, die van deze muzieksoort houden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl